Μια και ο
Αριστοτέλης για να δημιουργήσει τη θεωρία του περί τραγωδίας, -θεωρία που
απασχόλησε έντονα εκτός από τον αρχαίο πολιτισμό και τον σύγχρονο δυτικό
πολιτισμό- βασίστηκε σε στοιχεία τραγωδιών προγενέστερων της εποχής του,
θεωρήσαμε απαραίτητο να γίνει μία μνεία στους σημαντικότερους αρχαίους
τραγικούς ποιητές, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια του θεάτρου και του πολιτισμού
μέσα από διαχρονικούς όρους και έννοιες.
Οι παλαιότερες
αθηναϊκές τραγωδίες βασίζονταν κυρίως σε πολύ γνωστούς μύθους, γεγονός που
επέτρεπε στον ποιητή να επεξεργάζεται λεπτομέρειες της ιστορίας. Ως εκ τούτου,
το κοινό γνώριζε σε γενικές γραμμές τι επρόκειτο να συμβεί, παρόλο που ο
συγγραφέας επεφύλασσε εκπλήξεις σε ορισμένες περιπτώσεις. Η αξία των έργων
αντικατοπτριζόταν μέσα από τους διαλόγους, τη μουσική και τη δράση. Αυτές οι
τραγωδίες έχουν πολλά κοινά σημεία με τα σύγχρονα μουσικοχορευτικά θεάματα,
καθώς τότε επικρατούσε η πρόζα αλλά υπήρχε και η συνοδεία του Χορού που
τραγούδαγε και χόρευε.
Οι τρεις μεγάλοι τραγικοί ποιητές ήταν ο Αισχύλος,
ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, οι οποίοι ζήσανε στην Αθήνα τον 5ο αι.
π.Χ., τον Xρυσό Aιώνα του Περικλή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.